Słucham muzyki i czekam, czekam na zmierzch. Uwielbiam tę porę.. Gdy bladość dnia miesza się z czernią nocy tworząc wręcz namacalna, szarą poświatę. Lubię gdy wlewa się przez okno, gdy mój pokój tonie w niej... Kiedy dotyka swoimi dłońmi moich ust, gdy przysłania oczy, zapalam świecę i jest cudownie. Blade płomienie tańczą w niej jak małe gwiazdy, toną i wynurzają się... A później jest jeszcze piękniej bo wstaje księżyc, zaprasza mnie do tańca wśród mgły, pieści moją twarz, delikatnie całuje moją duszę, przechodząc w namiętność samotnych, jesiennych nocy gubiących barwy dnia w ciemnościach...